Noong una kong lalaro ng mahjong, natutunan kong ang tunay na yaman ay hindi ang panalo—kundi ang ritwal, ang pagpapahinga, at ang sayaw ng panda sa bawat hulmok. Ito ay laro, hindi paglalaro.

Natuklasan kung paano ang mga sistema ng pagsasakop sa mahjong ay nagtutulak sa pagkilos ng manlalaro—hindi pag-asa, kundi isang maayos na loop na nagpapalakas ng dopamine.

Noong maliit akong isipin, ang mahjong hule ay isang machine lamang—hanggang sa isang matanda ang summ ng kahulugan sa bawat klik ng golden tile. Hindi ito luck—kundi ritwal.

Bilang isang graduwado sa sikolohiya mula sa London, ginawian ko ang aking mahjong ritual pagkatapos ng trabaho bilang pag-aaral sa pag-uugali ng manlalaro. Hindi ito luck—kundi pattern recognition. Nakita ko kung paano nagiging masaya ang bawat sandali.