Noon akong nagsimba sa mahjong bilang laruan—ngunit sa bawat midnight spin, natutuhan kong ang tunay na kaligayahan ay nasa pagkakasama, hindi sa panalo. Ang bawat golden tile ay isang whisperr ng pag-ibig.

Tandaan ko ang unang gabi kung saan umiikot ang golden mahjong tile sa dilim—walang taya, walang pagkabila. Ito ay ritwal ng pagsisigla, hindi panlalaro. Sa South Side, naging pagpapahinga ang bawat tiklang tunog.

Nakatuklas ko ang tunay na kahulugan ng paglalaro sa gitna ng gabi—hindi pagtatalo, kundi isang ritwal na may katahimikan. Ang bawat tile at panda ay nagmumungkahi ng kaligayahan.

Nais kong ipakita na ang mahjong ay hindi paglalaro, kundi isang tahimik na ritwal sa gabi—kung saan ang mga golden tile at ang panda ay sumasayaw nang tahimik. Ito ay hinggil sa kapayapaan, hindi sa panalo.