Nakapag-isa akong lumikha ng isang daigdig kung saan ang mga rune ng Norse ay nagkakasama sa clack ng golden mahjong—bawat spin ay humihinga ng kapalaran, at bawat panalo ay parang hukom ng diyos. Hindi ito laro; ito ay ritwal na ipinagmali.

Hindi tungkol sa panalo—kundi sa tahimik na pagtanggap ng sarili. Sa gabi, ang bawat spin ay isang ritwal ng pangarap na hindi sinasabihin, kung saan ang mga golden symbol ay nagsasalita nang mapag-isa.

Natutunan kong hindi lang ito tagpong luck—ito ay may balanse, ritwal na pag-iisip. Ang mahjong hule ay hindi paglalaro, kundi isang sining na kasanayan na nagpapagod sa loob.